ولادت حضرت زینب کبری(س)اسوه صبر واستقامت بر همه

وبخصوص بر زنان ودختران نیک سیرت مبارک باد.

  ""اگر زینب نبود کربلا در کربلا می ماند""

زينب‌ (س) عهده‌دار اموري از امامت‌:

مرحوم خويي در ارتباط با شخصيت حضرت زينب كبري‌س چه مي‌گويد؟

مرحوم خويي در كتاب «معجم الرجال» خود اشخاصي را نام مي‌برد كه در كتب اربعه از آنها نقل روايت شده است و همچنين در بين اين اشخاص زناني را نام مي‌برد كه جزو راويان حديث بوده و در سلسله سند كتب اربعه نامشان آمده است. از جمله اين اشخاص حضرت زينب  است. براي نمونه، روايتي را در من لايحضره الفقيه، جابر بن عبدالله انصاري  از حضرت زينب كبري‌س‌كه ايشان از حضرت زهراس نقل كرده‌اند آورده، عباد عامري هم از ايشان نقل كرده، به اين لحاظ آقاي خويي نام ايشان را در اين كتاب آورده است.

مرحوم آقاي خويي (در ج 23 ص190) مي‌نويسد: زينب كبري‌س در دفاع از اسلام با برادرش حسين‌ع‌شريك است؛ يعني هر چه امام حسين  براي دين، اسلام و قرآن تلاش كرد و هر كاري كه انجام داد حضرت زينب‌س در آن شركت دارد و در دفاع از شريعت جدش هر نقشي را كه امام حسين  داشت ايشان نيز سهيم است.

وي در ادامه مي‌نويسد: زماني كه ايشان صحبت مي‌كند گويا او زينب نيست، بلكه فصاحت و بيان علي بن ابي طالب‌ع است. در ثبات و ايستادگي و مقاومت، نمونه‌اي از پدر است. همان گونه كه مي‌دانيم علي در شهامت و شجاعت زبانزد عام و خاص است و زماني كه به جهاد رفته و دست بر شمشير مي‌برد دشمن را ياراي مقابله با ايشان نيست و عبارت «كالجبل الراسخ» كه مي‌گويند سزاوار حضرت اميرع است و مي‌بينيم كه حضرت زينب‌س در استواري به ايشان تشبيه شده است.

حضرت زينب كبري  هرگز در مقابل جباران كرنش نمي‌كند و در مقابل ظالمان سر فرود نمي‌آورد و از كسي هم غير از خدا نمي‌ترسد و او صدق و حق است. اين جمله مرحوم خويي به آن رواياتي اشاره مي‌كند كه در ارتباط با خطبه‌هايي است كه ايشان در كوفه خوانده‌اند و صحبت‌هايي كه با ابن زياد داشته‌اند، هيچ چيز ايشان را زمينگير نمي‌كرد و هيچ مشكلي نمي‌توانست سر راه ايشان قرار بگيرد و ايشان را از راه حق و راست به بيراهه بكشاند، مگرآن كه با سربلندي آن مشكل را رفع مي‌كرد.  وقتي ما مي‌بينيم مرحوم خويي اين گونه ايشان را وصف مي‌كند پس چگونه مي‌توانيم در مقام ايشان سخن بگوييم

آيا در رابطه با جايگاه مرقد ايشان نظر خاصي داريد؟

در باره مرقد ايشان اگر جستجو نكنيم بهتر است و بگذاريم مردم هر كدام به نيتي در شام و يا مصر ايشان را زيارت كنند و مرقد ايشان هم، همانند مادر بزرگوارشان مخفي باقي بماند. ايشان در روزهاي آخر زندگي خويش شبي مادر را در خواب مي‌بيند كه از مضمون آن خواب كسي اطلاعي ندارد، اما زماني كه از خواب سراسيمه بر مي‌خيزد بر سر و روي خود مي‌زند و بي‌هوش مي‌شود و چند روز كه در اين حالت بود، از دنيا رخت عزيمت را بر مي‌بندد و به قرب الهي مشرف مي‌شود.

چشم پاکي و نتايج آن :

هر يك از اعضاي بدن مؤمن نسبت به عبادت پروردگار متعال وظيفه خاصي بر عهده دارد كه اگر بدان وظيفه عمل كرد، ارزشمند است.
چشمي كه به نگاه حرام آلوده نگردد، سبب بركات زير مي گردد:
1- ديدن شگفتيها: رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله ـ فرمود:  چشمهايتان را (از نامحرم) بپوشانيد تا عجايب و شگفتيها را ببينيد.  غُضُّوا اَبْصارَكُم تَرَوْنَ الْعَجائِبَ (21)

2- راحتي قلب: امام علي ـ عليه السلام ـ فرمود: آنكه از نامحرم چشم خود را فرو نهاد، قلبش را راحت كرده است.  مَنْ غَضَّ طَرْفَهُ اَراحَ قَلْبَهُ (22)
3- نيك خويي:‌ همچنين آن حضرت فرمود:  كسي كه نگهاه هايش كنترل شود، صفاتش نيكو گردد.  مَن‌ غُضَّتْ اَطرافُهُ حَسَنَتْ اَوصافُهُ (23)
4- پاداش الهي: امام صادق ـ عليه السلام ـ فرمود: هر كسي زني را ببيند و بلافاصله ديده اش را به آسمان بدوزد يا چشم فرو بندد، چشم باز نگرداند مگر اينکه خداوند حوريان بهشتي را به عقد او در آورد. مَنْ نَظَرَ اِلي امْرأَةٍ فَرَفَعَ بَصَرَهُ اِليَ السَّماءِ اَوْ غَمَضَ بَصَرَهُ لَمْ يَرْتَدَّ اِلَيْهِ بَصَرُهُ حَتّي يُزَوَّجَهُ اللهُ مِنَ الْحُورِ العينِِ (24)
5- چشيدن شيريني ايمان: پيامبر اسلام ـ صلي الله عليه و آله ـ فرمود: نگاه (به نامحرم) تير زهرآلودي از تيرهاي شيطان است و هر كس آن را از ترس خدا ترك كند، خداوند چنان ايماني به او عطا كند كه شيريني اش را در دل خويش احساس كند. اَلنَّظَرُ سَهْمٌ مَسموُمٌ مِنْ سِهامِ اِبْليسَ‌ فَمَنْ تَرَكَها خَوْفاً مِنَ اللهِ اَعطاهُ اللهُ ايماناً يَجِد حَلاوَتَهُ في قَلْبِهِِ (25)
6- بروز صفت شجاعت: شجاع ترين مردم كسي است كه بر خواهش نفساني اش چيره شود. اَشْجَعُ النّاسِ مَنْ غَلَبُ هَواهُ (26)

معالجه خوي زشت چشم چراني:

قرآن مجيد حضرت يوسف ـ عليه السلام ـ را به عنوان قهرمان ميدان «عفاف» مطرح مي كند تا جوانان مسلمان كه در پي قهرمان يابي و الگوپذيري هستند، از يوسف ـ عليه السلام ـ كه شجاعترين مرد روزگار خود در مخالفت با هواي نفس و شيطان بود پيروي كنند.
نكته شايان توجه در داستان حضرت يوسف ـ عليه السلام ـ"استمداد" از خداي سبحان و پناه بردن به قدرت سرمدي اوست كه هيچ چيز جز ايمان به پروردگار نمي تواند جلوي نفس سركش و غريزه نيرومند شهوت را بگيرد.
از اميرمؤمنان علي ـ عليه السلام ـ سؤال كردند : به كمك چه چيزي مي توان چشم از نامحرم پوشيد؟ پاسخ داد : با خاموش كردن آتش شهوت، زير نظر قدرتمندي كه بر مخفيگاهت آگاه است.  بما يستعان علي غمض بصر؟ قال بالخَمُودِ تَحْتَ السُّلطانِ الْمُطَّلَعِ عَلي سَتْرِكَ (27)
نكته ظريف ديگري كه در مسأله ناموس ‌نهفته است و روايات نيز آن را تأييد كرده اند اين است كه به هر دستي بدهي به همان دست پس مي گيري، چنان كه فرموده اند : آن طور كه جزا دهي جزا بيني. «كَما تُدينُ تُدانُ (28)
امام صادق ـ عليه السلام ـ فرمود:  در زمان حضرت موسي ـ عليه السلام ـ مردي با زني زنا كرد وقتي به خانه خويش آمد، مردي را با زن خود ديد، آن مرد را نزد حضرت موسي آورد و از او شكايت كرد. در آن لحظه جبرئيل بر آن حضرت نازل شد و گفت: هر كس به ناموس ديگران تجاوز كند به ناموس اش تجاوز كنند. حضرت موسي به آن دو فرمود: با عفت باشيد تا ناموستان محفوظ بماند(29)
بنابراين، مؤمن با غيرت هرگز به ناموس ديگران نگاه حرام نمي كند، چرا كه نمي خواهد كسي به ناموسش نظر بد داشته باشد.
    هر كه باشد نظرش در پي ناموس كسان            پي ناموس وي افتد نظر بوالهوسان
شخصي از امام صادق ـ عليه السلام ـ پرسيد: آيا نگاه كردن به پشت سر زنهايي كه عبور مي كنند جايز است؟ حضرت پاسخ داد: اگر به ناموس شما اين گونه نگاه كنند، خوشنود مي شويد؟! آنگاه فرمود: براي مردم همان را بخواهيد كه براي خود مي خواهيد.(30)
يكي ديگر از راه هاي پيشگيري از انحراف اين است كه مؤمن با نامحرم در جاي خلوت اجتماع نكند، چرا كه دور از چشم مردم، زمينه لغزش و انحراف فراوان است.
پيامبر ـ صلي الله عليه و آله ـ فرمود:  آن كه به خدا و روز جزا ايمان دارد نبايد در جايي بخوابد كه صداي نفس زن نامحرم شنيده مي شود.  مَنْ كانَ يُؤْمِنُ بِاللهِ و اليَوْمِ الاخِرِ فَلا يَبيتَ في مَوْضِعٍ تُسمَعُ نَفَسُ امْرأَةٍ لَيْسَتْ لَهُ بِمَحرَمٍ (31)
اگر مرد و زن نامحرم در محل خلوتي باشند كه كسي در آنجا نباشد در حالي كه ديگري هم نتواند وارد شود چنانچه بترسند كه به حرام بيفتند، بايد از آنجا بيرون بروند .(32)
اميرمؤمنان علي ـ عليه السلام ـ فرمود:  هيچ مردي با زني(نامحرم) خلوت نكند. اگر مردي با زن بيگانه اي خلوت كند، سوّمي آن دو شيطان است .لا يَخْلُوا بِامْرَأَةٍ رَجُلٌ، فَما مِنْ رَجُلٍ خَلا بِامْرَأةٍ الّا كانَ الشًّيطانُ ثالِثَهُما (33)
امير مؤمنان علي ـ عليه السلام ـ براي گريز از خطر آلوده شدن و رهايي از دام شيطان هنگام رو به رو شدن با نامحرم، اين گونه رهنمود مي دهد:
اگر يكي از شما زني را ديد و خوشش آمد، چشم از او برداشته، نزد همسر خود رود كه آنچه او ديده است، همسرش نيز دارد و مواظب باشد كه شيطان را بر دل خويش راه ندهد و آن كه متأهل نيست، دو ركعت نماز بخواند و خدا را زياد سپاس گويد و صلوات بر پيامبر و خاندانش فرستد، آنگاه از فضل خدا بخواهد و خدا نيز با رحمت خويش او را از راه مباح بي نياز مي گرداند .(34)
به اميد آنكه با ياري خداوند، تمام اعضاي خويش را از آلوده شدن حفظ كنيم و عفت و پاكدامني بر جامعه اسلامي سايه گستر باشد ان شاء الله.

پي نوشت ها:در ادامه مطلب