ای آنکه علی علی کنی کیست علی                                                 

                                    آنکس که تواش وصف کنی نیست علی

یک روز بزی چنان که می زیست علی                                                

                                آن وقت بیا  به من بگو  کیست علی علی

علي(ع) مخلوق و بنده خداست؛ اما بنده‌اي كه راه‌كمال را تا نهايت طي كرده است.

حضرت در جايي مي‌فرمايند:«لو كشف الغطاء ما ازددت يقيناً» «اگر همه پرده‌ها كنار بروند، به يقين من افزوده نمي‌شود.» حال آنكه ما انسان‌هاي معمولي يك چشمه مي‌بينيم، كلي عوض مي‌شويم. اما امام مي‌فرمايند كه بين من و خداوند، حجاب است و اگر همه پرده‌هايي كه بين من و اوست،‌كنار بروند، سرسوزني بر يقين من نسبت به او (خداوند) افزوده نمي‌شود. علي(ع) در اوج يقين است. وجود امام علي(ع) جمع ميان تشبيه و تنزيه است. در واقع؛ او جمع مجسم آنهاست.

وجود مبارك امام‌علي(ع) نيز مظهر جمع اضداد است. كما اينكه در مورد ايشان در جايي آمده است: جمعت في‌صفاتك الاضداد و لهذا قلت لك‌الانداد: «در صفات تو اضداد جمع شده‌اند. به همين دليل، تو نظير نداري.» اما چگونه ايشان جمع اضدادند؟ مثلا مي‌بينيم كه امام در ميدان مبارزه در اوج شهامت و رشادت مي‌جنگد و به قلب دشمن مي‌زند؛ اما همو با ديدن يك يتيم، اشك مي‌ريزد.

جمع ميان اين دو را در انسان‌هاي ديگر نمي‌توان ديد. لذا وقتي زندگاني امام علي(ع) را مي‌خوانيم، احساس آرامش عجيبي به ما دست مي‌دهد. انسان‌هاي معمولي به ويژه انسان‌هاي امروزي تك ساحتي‌اند و تنها در يك عالم خاص سير مي‌كنند؛ اما وجود امام علي(ع) ابعاد و ساحت‌هاي متعددي دارد. ما نيز بايد بكوشيم تا به شيوه زندگاني ايشان نزديك شويم.

نكته ای  درباره امام علي(ع) كه بي‌ارتباط با اين بحث هم نيست، اين است كه ما در روزگار امپراتوري كلمات به سر مي‌بريم. از در و ديوار عالم حرف و سخن مي‌بارد، به قول صائب: زمنجنيق فلك سنگ فتنه مي‌بارد. در چنين بمباران تعابير، كلمات و سخنان، يافتن راه حقيقت و در نتيجه رسيدن به قرار و آرامش، بسيار سخت و دشوار شده است. طبيعي است كه در اين هياهوي كلمات، راه را گم كنيم و ندانيم كه خانه كجاست؟ از اين‌رو، به نظرم در ميان جنجال و هجوم اين كلمات، خداوند به شيعه كلماتي عطا كرده كه عين حقيقت‌اند و از سرچشمه حقيقت جوشيده‌اند و ما در اوج اطمينان خاطر مي‌توانيم آنها را بشنويم و به درستي آنها يقين داشته باشيم. چنان كه مولا در جايي مي‌فرمايند: من اشتري مالايحتاج اليه باع‌مايحتاج اليه: «هركس بخرد چيزي را كه به آن نياز ندارد، بايد بفروشد چيزي را كه به آن نيازمند است.» بنابه اين جمله نغز، ما امروزه خدمتگزار ادوات و اسباب زندگي شده‌ايم و چه‌بسا در اين راه ايمان و اعتقاد را هم فدا مي‌كنيم.در پايان بي‌مناسبت نيست كه به جمله يكي از بزرگان تاريخ كلام معتزلي؛ يعني «جاحظ» درباره امام علي(ع) اشاره كنم. البته اين جمله را من وقتي كه پاي صحبت سيدرضي شيرازي بودم، شنيدم. جاحظ در يكي از آثارش از علي(ع) 9 جمله معروف و مهم نقل مي‌كند كه براي نمونه 2 مورد آن را دراينجا مي‌آورم: 1 – الهي انت كما احب. فجعلني كما تحب: «خدايا تو چوناني كه من دوست دارم، مرا چنان كن كه  تو دوست داري.» 2 - استغني عمن شئت تكن نظيرا له: «از هر كه مي‌خواهي بي‌نياز باش؛ همانند او خواهي شد.» مولای درویشان سید دل ریشان مرهم درد فقیران پدر یتیمان علی بن ابیطالب برو ای گدای مسکین در خانه علی زن که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را ز لیلی من شنیدم یاعلی گفت   به مجنون چون رسیدم یاعلی گفت مگر این وادی دارالجنون است   که هر دیوانه دیدم یاعلی گفت نسیمی غنچه ای را باز میکرد  به گوش غنچه کم کم یاعلی گفت چمن با ریزش باران رحمت        دعایی کرد و او هم یاعلی گفت یقین پروردگار آفرینش           به موجودات عالم یاعلی گفت خمیر خاک عالم را سرشتند       چو برمی خواست آدم یاعلی گفت مسیحا هم دم از اعجاز میزد    ز بس بیچاره مریم یاعلی گفت علی را ضریتی کاری نمیشد          گمانم ابن ملجم یاعلی گفت مگر خیبر ز جایش کنده میشد      یقین آنجا علی هم یاعلی گفت اللهم عجل لولیک الفرج بحق حضرت امیر(ع)

خدا دیدی سلمان را آبرو داد               زدست  ساقی کوثر سبو  داد

خدا دیدی  اباذر را   بها  داد               دلش را با گل حیدر صفا  داد

خدا  مقداد  راهم اهل دل کرد               به سیم عشق مولا متصل کرد

اگر خواهی که حق رایارباشی              ز همت     میثم  تمار   باشی

ره غیر از ولایت را رها  کن             خودت راخاک پای مرتضی  کن

زجا برخیز ز  همت  علم  شو             به بزم عاشقان  ثابت  قدم  شو

مقام  مالک اشتر  چه   دانی               اگر شرح   جدالش را  بخوانی

دلش ازعشق مولا منجلی بود               مرادش احمدوپیرش علی بود

ولی عاشق  نگاه  غمزه  دارد             جوانمردی نشان از حمزه دارد

تو گویی خفته در کوه احد  شیر            احد  یعنی  نمایشگاه   شمشیر

احد باحمزه مانوس است مانوس             زده برپای حمزه قرنها بوس

نمی گویم یداله را عدو کشت

که واله علی را عدل او کشت

شهادت خورشید عدالت ومنادی رحمت مولای یکتاپرستان

 حضرت امیر المومنین علی (ع) تسلیت باد.

در عجبم صبح که آمدم بیرون باز هم مثل سالهای پیش

مردمی دیدم که بازم می خندیدند -

و خیلی کارهای تکراریشون انجام میدادن انگار نه انگار ؟

 مردم توی خیابون راه بیفتن وناله کنن -گریه کنن-شیون کنن-

به خودشون لطمه بزنن-

یقشون جر بدن وموهاشون پریشون کنن

بابا اتفاق کمی نیفتاده که سلطان عدالت تو بستر مرگ ==

آخ توی این شهرخراب شده چه خبر؟

بخاطر وایسادن یه دختر خ.. سر خیابون خون راه میفته -

قتل میشه وچندتا جنازه رو دست میمونه -

آخه وای براین دنیا ومردماش که .....

علی هنوزهم تنها وغریب ومظلوم و..

خدای من این چه سری است که حتی قاتل پست فطرت به وقت ضربت گوید:

یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی 

یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی

یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی یاعلی

مولای من مهمان دختر و سفره افطاری پرازصفاوعشق و نمک.

مولای من براه مسجدو نوک مرغابی و قلاب در وکمربند.

مولای من نگاه کوچه و اشک دیوار وغم خاک.

مولای من درب مسجد وتالار عشق و اذان صبح.

مولای من فتوت وبیداری قاتل و قامت به ادا.

مولای من محراب وشمشیر زهر و فزت ورب الکعبه .

شب قدر و علی و اشک و شمشیر و محراب وسجده وبیچارگی ما ....

سوال مهم: چرا علی باید نباشد؟چرا بایدکشته شود؟

سلام بر  چشمی که در غم مظلومیت علی (ع) نمناک است..

از بهانه هستی و خلقت خیلی چیزها گفتن شنیدیم =

نوشتن خوندیم=از همه خوبیهاش ازعدلش =

شجاعت ودلیری ویتیم نوازی و.... جمیع قشنگیهای عالم.

اما یه چیزی همیشه اشکم درمیاره غربت علی=

مولای سبزپوشم چه غریب بود دربین مسلمین وهمه

خوارجی که از فرط سجده پینه به پیشونی داشتن چه برسه به ...

تموم دنیا اگربرای گفتن خوبیهاش بسیج بشن کم ==

از تولد و کیفیت تولد تا زندگی و خلافت وحتی مرگ

همه و همه از عشق و محبت سرریز است=

آنگاه که پدرش بعدازسالها راز ونیاز در چرت عصرش دید خدا

ازکمرش درختی را بارورکرد که شاخه هایش تمام آسمان

وزمین رافرا گرفت وآن شیر غالب را دید که

اسدالله نام خواهد گرفت به خودبالیدو...

چی بگم ازعلی که همه رو شنیدید =ازکیفیت زندگی که نگو =

به یه بچه کوچولو میخوان راه رفتن یاد بدن میگن علی علی

میخواهیم ازجابلند شیم دست به زانو ویا علی

خلیفه مسلمین با لباس ونعلین پینه دوزی شده =

از او سوال میکردند چرا اینگونه ای؟

مگر خلیفه نیستی؟ این چه لباسی است؟

ارباب میفرمودند:آیا درحکومت من فقیر وگرسنه

وتنگدست ولباس پاره وجودندارد..امیر عدالت بود علی

ازخشم وغضب نگو که فی سبیل الله بسیاری گردن زدازکفار=

خداکنه هق هق گریه اجازه بده زنده بمونیم =

مولای من درسجده =به خاک افتاده در منظر حق =

چه روزهای سختی است برای همه برای ما

سادات که بی پدر میشویم==

چطور بگم دوست دارم عشقمی میخوامت اربابمی

تموم دنیا فدای سرت علی جون 

با اشک وگریه میگم آقا جونم میخوامت میمیرم برات

برای گریت برای مظلومیتت برای حقانیتت ارباب برای ...

 ای کاش سپیده صبح ۱۹ رمضان ۴۰ ه.ق  هیچ گاه

برنمی آمد تا......دیگه تاب نوشتن نیست =علی یارشما

ای آنکه  علی  علی  کنی کیست علی؟

                                                                آنکس که تواش وصف کنی نیست علی

یک روزبزی چنان که می زیست علی

                                                                آن وقت بیا به من بگو کیست علی  

شکرانه بازوی توانا گرفتن دست ناتوان است.

در این ماه مهمانی خدا ودرتمام طول سال به فقراونیازمندانی

که می شناسیدکمک کنید ودست افتادگان رابگیرید که این

رسم ولایت حضرت امیر(ع) است.

اللهم عجل لولیک الفرج=